Stav Partije rada je bio i ostao da je pojava i pobuna studenskog pokreta koji je dobio širu narodnu podršku, kao i pobjeda tzv. Studentske liste u interesu najširih masa Srbije. Pobjeda može da omogući stvaranje idejnog i organizacionog prostora za dublju konsolidaciju i diferencijaciju među tzv. revolucionarnim parijama i grupama, radničkim sindikatima, istovremeno razotkrivajući oportunizam i buržoasku strukturu novih vlasti.
Stav je Partije da je tzv. mirna tranzicija vlasti iz jednih ruku u drugu, odnosno čuvanje strukture državnog aparata, uz minimalnu radikalizaciju masa, najbolji mogući ishod po interese kapitalizma u Srbiji i šire. Upravo očuvan državni aparat garantuje očuvanje samog sistema i mogućnost njegove upotrebe ka samim masama, onda kada situacija to bude zahtjevala.
Sadašnja borba u vidu politikanstva i prepucavanja oko udjela u državnom aparatu, uz istovremeno razbijanje masa ne može se dugo održati, upravo zbog sve teže ekonomske situacije i opšteg svjetskog naoružavanja i rata.
Pitanje svrstavanja u vojne saveze, proizvodnje oružja, militarizacije, ali i vlasništva, eksploatacije i klase nužno će tražiti mobilizaciju kako vladajućih tako i eksploatisanih klasa.
Stav je Partije da “epoha” tzv. “neideoloških” pokreta i partija nužno dolazi svom kraju. Događaji u Srbiji u protekle dvije godine vode postepenom jačanju svijest u masama o potrebi, ne samo za smjenom jedne vlasti drugom, odnosno vraćanja tzv. funkcionalnosti postojećem sistemu, već o rušenju cjelokupnog sistema kao takvog. Istorijsku uslov za to je revolucionarna promjena samih ekonomskih i društvenih osnosa na kojima taj sistem i počiva.
